De postcoderoosregeling: 10 redenen waarom de stekker eruit moet

  1. De regeling is op 1 januari 2014 van start gegaan en was al op hoofdlijnen bekend sinds het regeerakkoord (29 oktober 2012). We zijn nu een half jaar verder en het aantal lokale energiecoöperaties – waar de regeling voor bedoeld is – dat met een project op basis van deze regeling in een vergevorderd stadium is, is op één hand te tellen. En dan is de vraag of de onderliggende businesscases voldoende robuust zijn nog niet beantwoord.
  2. De projecten die er wél zijn, zijn geïnitieerd door commerciële partijen (projectontwikkelaars, energieleveranciers). Was dit de bedoeling van de regeling? Neen. De proposities die deze partijen aan potentiële deelnemers voorleggen, zijn meestal niet transparant, bevatten onvoldoende informatie, beloven te mooie rendementen, voorzien niet in goede uitstapmogelijkheden en zorgen vooral voor een ‘customer lock-in’.
  3. Deze regeling kiest ervoor lokale duurzame energieopwekking te stimuleren via de fiscale route. Dat is een domme keuze. Deze keuze past niet in het grotere geheel van het stimuleringsbeleid van hernieuwbare energie, maakt de regeling kwetsbaar voor politieke koerswijzigingen en zorgt voor een versnipperde uitvoering over twee ministeries. De Belastingdienst moet belasting heffen en geen energiebeleid uitvoeren. Maar bovenal biedt deze regeling geen maatwerk, heeft geen duidelijke horizon en biedt onvoldoende investeringszekerheid. Het alternatief voor deze regeling is voorhanden: de SDE+. Eventueel met een aparte categorie voor energiecoöperaties.
  4. De regeling zorgt voor hoge administratieve lasten, zowel bij energiecoöperaties als bij energieleveranciers en de Belastingdienst. Deze administratieve lasten wegen op geen enkele manier op tegen de effecten van deze regeling.
  5. Energiecoöperaties steken veel tijd in het uitdenken van projecten op basis van deze regeling. Veel initiatieven stranden. Teleurstelling dreigt en veel positieve energie gaat verloren. Het verhogen van de korting – grote kans dat dit gebeurt – maakt de regeling niet veel beter en is een lapmiddel. Een rotte kies moet je niet te lang laten zitten, maar eruit trekken.
  6. De zogenaamde postcoderoos is een Haags bedenksel, ontsproten aan het brein van de Belastingdienst. Postcodes zijn bedacht door de PTT om postbodes op een effectieve manier post te laten bezorgen, niet om energiebeleid op te baseren. Er is daarnaast nog steeds geen goede definitie van een postcodegebied: de grenzen zijn niet wettelijk vastgelegd. Het hanteren van de postcoderoos leidt tot talloze vreemde en oneerlijke situaties.
  7. Veel vragen staan nog open, die ook niet door de Belastingdienst kunnen worden beantwoord. Hoe moet worden omgegaan met de BTW? Is er sprake van een belegging in box 3? Mag het aandeel van ondernemers in de coöperatie maximaal 5% van de leden betreffen of 5% van het ingelegde kapitaal. Geen antwoord.
  8. De regeling heeft weinig draagvlak. Dat deze regeling in het Energieakkoord is terechtgekomen en onder het energieakkoord bijna vijftig handtekeningen staan, betekent niet dat het daarom een slimme en gedragen regeling is. Dat is het namelijk niet.
  9. Het uitgeven van aandelen in een duurzame energie-installatie zou wel eens een vorm van kapitaalparticipatie kunnen zijn en daarom vergunningsplichtig. Je kunt erop wachten dat de AFM binnenkort gaat ingrijpen. En terecht. Er is op dit moment onvoldoende consumentenbescherming.
  10. Het is hoog tijd voor een fatsoenlijk en robuust stimuleringskader voor lokale duurzame energieopwekking. Dat stimuleringskader is er nu niet. Het stopzetten van de postcoderoosregeling is een goede eerste stap om nu – eindelijk! – de energietransitie van onderop opnieuw te gaan faciliteren. Dat Ed Nijpels zegt dat het Energieakkoord een ‘onomkeerbaar proces’ is geworden, betekent (hoop ik) niet dat het gezond verstand wordt uitgeschakeld.
Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: